...Ev hemû rewş in ku encamên wan ji qirkirinê bi xwe xerabtir in. Ji ber vê yekê, divê em pêşî li dijî xwe û şêwaza jiyana derewîn şer bikin. Ger kesek ku ji jenosîdê haydar e, tevahiya jiyana xwe li dora sekinandin û şerkirina wê neafirîne, ew ê bibe qurban an hevkarê wê.
"...Qirkirina çandî cureyekî qirkirinê ye ku ji qirkirina fîzîkî êşdartir û dirêjtir e. Encamên wê ji qirkirina fîzîkî jî wêrankertir in; ew karesata herî mezin e ku gelek an jî her civakek dikare di jiyana xwe de pê re rû bi rû bimîne. Neçarkirina devjêberdana hebûna xwe, nasnameya xwe û hemî hêmanên çandî yên madî û manewî yên xwezaya xwe ya civakî wekhevî xaçkirinek girseyî ye ku di demek dirêj de hatiye dirêjkirin." Rêber APO
Rêber APO derbarê êrîşên qirkirinê yên li dijî gelê Kurd de yên mînakên wê kêm wiha dibêje: "Cihû ji bo qirkirina ku wan kişandiye bi baldarî têgeha ‘yekane' diparêzin. Ne tenê ji ber qirkirina ku wan kişandiye, di heman demê de ji ber hemî pêkanînên din ên ku wan ji hebûna xwe mehrûm kirine, dê guncaw be ku ji bo Kurdan peyva 'gel an hebûna civakî ya yekane' were bikar anîn."
Qirkirin bandorên demdirêj li ser hemû gelan dike. Ev yek ji bo gelê Kurd jî derbasdar e. Dema ku dor tê ser qirkirina çandî (derûnî), ev rewş hîn dijwartir û kûrtir e. Hemû rêbazên qirkirinê li ser Kurdan hatin sepandin. Ev pêkanînên qirkirinê bi salan berdewam kirin û bingeha zihniyeta komek an beşek taybetî pêk anîn. Dîtina hebûna xwe di nebûna gelê Kurd de vê zihniyetê diyar dike. Qirkirina ku gelê Kurd kişandiye nexweşiya jibîrkirinê derxistiye holê. Belkî ev zirara herî giran be. Li vir ji bîrkirinê tê wateya jibîrkirina rastiya qirkirinê, rastiya dijmin û evîndarbûna bi cellad re. Ev rewşa ku zehmet tê fêmkirin, asta bandora qirkirinê li ser Kurdan nîşan dide. Her çend xiyanet ku heta roja îro wekî nifirek dîrokî dom kiriye jî, bi rastiya qirkirinê kûrtir û eşkere bûye jî. Xayîn ji xiyaneta xwe şerm nake û paşve gav navêje. Ev tê wateya evîndarbûna bi dijminê xwe an celladê xwe re. Bi vî awayî, ev kes ji xwe dûr dimînin, bêmirov dimînin, têgihîştina wan nezelal e û di rewşek kole de ne, ji bo îstismara dijminên xwe amade ne.
Ji perspektîfeke dîrokî ya dirêj ve, "jibîrkirin" tê wateya xwe dûrxistin û bûyîna mîna dijminê xwe. Her wiha tê zanîn ku qirkirinê di vî warî de gelek encam bi xwe re aniye. Pirsgirêk û xetera rastîn a îro ne "jibîrkirin" e, "nezanî" ye. Civakek ku mehkûmî komkujiyan, girtin, sirgûn, bêkarî û birçîbûnê bûye, bi van hemûyan re hîn bûye, nikare bûyeran bi hev ve girêbide, bifikire an bertek nîşan bide. Qirkirin bi perçeyên piçûk, soz, lîstikên polîsê baş-polîsê xirab, hestên bendewariyê û tevliheviyê tê kirin, bi armanca astengkirina hişmendiya wan a li ser qirkirinê.
Hemû nirxên civakî bi navê Kurd û Kurdistanê tên hedefgirtin. Ji bo vê armancê, her rêbaz tê bikaranîn, ji desteserkirina navên Kurd û Kurdistanê bigire heta girtina rolên "parastinê", û xapandina mafên takekesan. Bi kurtasî, biryara qirkirinê bi hemû aliyên xwe, çi veşartî be çi eşkere be, di meriyetê de ye. Divê her pratîk wekî beşek ji qirkirinê were dîtin û helwest li gorî wê werin pêşxistin. Lêbelê, girîng e ku were tekez kirin ku, wekî Rêber APO gotiye, modernîteya kapîtalîst û pergala wê ya qirker ne tenê sûcdarên jiyaneke xelet in. Cudabûn ji raman û xwezaya azad, bêxemiya li hember jîngehê, serdestiya li ser jinan, domandina zihniyeteke mêranî, dûrketina ji ziman û çanda xwe, cinsîtiya bêsînor, zayînên bêhiş, hewldana jiyaneke normal di dema ku qirkirin diqewime de, û redkirina bawerkirina ku qirkirin diqewime... Ev hemû rewş in ku encamên wan ji qirkirinê bi xwe xerabtir in. Ji ber vê yekê, divê em pêşî li dijî xwe û şêwaza jiyana derewîn şer bikin. Ger kesek ku ji jenosîdê haydar e, tevahiya jiyana xwe li dora sekinandin û şerkirina wê neafirîne, ew ê bibe qurban an hevkarê wê.